دلم برای بوی تنت پر می کشد دلم برای صدایت پر می کشد... دلم راشکستی و رفتی اما نیامدی تا تکه هایش را به هم بچسبانی! دلت برای دلم نسوخت که چگونه دوری ات را تاب بیاورد؟! دلم بدجور ناجوری هوایت را کرده است... هوای دلم را داشته باش... چون تنها دلیست که با انکه سخت شکسته هنوزم برایت می تپد تنها دلیست که یک عشق در خود نهان دارد انهم عشق توست... کجایی عشقم دلم برایت پر می کشد...

ســر به رسوائی زند این عشـق نافرجـام مـن عاقبت خواهد شکست این باده و این جام من من نمیـدانم چه دردی بود، در آن چشم مسـت کاین چنین بی باده و بی جام، بر جانم نشست گــرچه درآغاز، او یک آشــنای ســاده بود لیک گفتارش شبیه عاشقی دلداده بود راز سنگین و عمیقی بود در آن گفتگو تا بجنبیدم خــرابم کرد،آن راز مــگو بر فراز خانه دل ناگهان پرواز کرد کار تخریب بنا،با واژه ها آغاز کرد موج شد،گرداب شد،نشنید فریاد مرا همچو یک آتشفشان، سوزاند بنیاد مرا از کدامین ابر این باران به سر تا پام ریخت مرغ باران خورده در ظلمت، چه سان باید گریخت؟ این چنین آتش کدامین فتنه برپا می کند سوختن را با چه تحسینی تماشا می کند این چنین مستی که با ژرفای تن آمیخته گوئیا عشق است، جان خون به رگها ریخته گرچه می بینم شکست آرزو در جام می باز تردید است بر این عشق آری یا که نی...

چشم هایت پر از عاشقانه های پاییز بود نگاهم که می کردی خشکم می زد زرد می شدم می ریختم درست زمانی که فکر می کردم همه چیز را فراموش کرده ام اتفاقی کوچک برم می گرداند به رنج روزهای اول اتفاقی کوچک مثل شنیدن آهنگی قدیمی در ماشین... عطری آشنا در خیابان... و گاهی افتادن برگی از درخت... در پاییز... حال من دست خودم نيست، نبين آرامم مثل پاييزم و يكباره بهم مي ريزم پاییز ای غمزده میهمان زمان تو با آرزوهای پرپر شده ریخته به دامانت خوب می دانی اندوه قلبهای پژمرده را... خوب میدانی جادوی رنگ چشمانش را... خوب میدانی اخرین نگاهش را...

نه حوصله دوست داشتن دارم نه می خواهم کسی دوستم داشته باشد با اینکه هنوز سرما نیومده این روز ها سردم مثل دی، مثل بهمن ، مثل اسفند مثل زمستان احساسم یخ زده آرزوهایم قندیل بسته امیدم زیر بهمنِ سردِ احساساتم دفن شده نه از آمدنی خوشحالم نه از رفتنی غمگین این روزها پرم از سکوت...

زندگی ام را باخته ام... تمام ارزوهای دوران کودکی ام را باخته ام... ارزوهایی که همیشه درونشان عشق موج میزد... روزهای رفته ام همانند حسرت بر دلم مانده است... حسرتی عمیق چون خنجر هر روز در قلبم فرو می رود... می دانم نباید غصه ی روزهای رفته را خورد... اما به امروز و اینده هم نمیشه فکر کرد چون اندوه بزرگی درونشان است... چند صباحی طعم عشق را چشیدم چند صباحی کوتاه... که همان عشق تا به امروز مرا از غرق شدن در دریای غم نجات داده است... همانند یک قایق شکسته برایم پناهگاهی امن در موج های زندگی بوده است... عشقی که معشوقش مدت هاست رفته است... عشقی که معشوقه اش من بودم و معشوق عشق من بود... معشوقی که نه سراغی ازمن گرفت و نه به حال زارم گریست... معشوقی که هرگز مرا یادش نیست... اما من هنوز دوستش دارم ... چون تنها عشق زندگی من او بوده است... مگر میشود ادم اولین عشق و اولین بوسه از عشقش را فراموش کند؟ روزها بعد او خواهد فهمید و به درگاه خدا حاضر خواهد شد که چه گذشت بعد او... که چگونه خارهای ستم تنم را زخمی کردند و او فقط نظاره می کرد... نه اصلا نظاره هم نکرد او رفت و مجال دیدن هم نداد... حتی حقیقت را

ارامشی که چشمای تو داشت رو بعد نگاهت دیگه هیچ جایی ندیدم ارامشی که کنار تو داشتم رو هیچ جای دنیا نداشتم قبلا که یه جایی یه خواننده ای یا یه متن عاشقانه ای میگفت کنار عشقم ارومم من ساده عبور می کردم از این حرف ... تا اینکه خودم فهمیدم ارامش فقط کنار عشق ادم وجود داره یه ارامش وصف نشدنی ارامشی که تموم وجودتو غرق خودش می کنه دلم باز اون ارامش رو می خواد این روزها خیلی بیشتر از قبل به ارامش کنار تو نیاز دارم عشقم خیلی کنارت اروم بودم چطور شد که تنهام گذاشتی ؟! یادت میاد میگفتی اینقدر پیش تو ارومم که خواب داره منو میبره تو رویا؟! یادت میاد چطور نگاهم می کردی و منو غرق خودت می کردی؟! این روزها خیلی بیشتر ارامش تو رو کم دارم... کجایی ارام جانم کجایی عشقم... دلم میخواد کنار هم اینقدر اروم شیم که مثل این عکس بعد مدتها از ته دل بخندیم من و تو...